01. Eerste keer in Toomler

Hoe begin je eigenlijk met comedy? Stuur je gewoon een mailtje of moet je op sollicitatie komen?

Al een tijdje had ik in mijn hoofd dat ik iets wilde doen met comedy, want het was een hobby om naar cabaret en stand-up te kijken. En met een lichtelijk ongefundeerd zelfvertrouwen had ik het idee, dit kan ik ook.

Maar hoe begin je dan? Ik dacht, ik stuur gewoon een mail naar Toomler (comedy café in Amsterdam) om daar te stand-uppen, maar hoe grappig moet zo’n mail zijn? Is dat een sollicitatiebrief of moet je een stuk comedy opsturen?
Het zelfvertrouwen over mijn gevoel voor humor was meteen weg.

Uiteindelijk toch maar een beetje try-hard wat grappen erin gezet en ik kreeg maar geen reactie. Na zo’n 4 a 5 weken mijn mail te refreshen had ik eigenlijk al een beetje de hoop opgegeven. Blijkbaar was dit niet de manier.
Maar toen kwam toch dat verlossende mailtje, ik was echt ontzettend blij, en er stond: ‘Beste Thijs, bedankt voor je interesse, je mag hier komen optreden op 31 februari’. Ik was eerst heel blij! Tot ik het in mijn agenda wilde zetten en ik zag dat die datum helemaal niet bestond.

Ik meteen weer aan alles twijfelen: Is dit niet de manier? Ben ik niet grappig genoeg? Of is dit een soort grap van Toomler? Dan nog maar een mail sturen met nog meer flauwe grappen en de vraag of ze ook een bestaande datum hebben. Desnoods op 4 mei, rond een uurtje of 8. Maargoed, mijn Auschwitz-grappen zijn een beetje zoals de joden die erin zaten: wat aan de magere kant, een beetje goedkoop en vooral niet om te lachen natuurlijk. En daarnaast zaten er ook nog wel wat haken en kruisen aan om de eerste twee minuten van een 6-minuten durende stukje stil te zijn. En zo ging mijn mail nog een stuk door.

De enige reactie die ik terugkreeg: ‘Excuus, het was een typfout, ik bedoelde 13 februari, tot dan!’. Een simpele ‘haha’ erbij was al genoeg geweest, maar die bevestiging kreeg ik helaas niet.

Het optreden zelf was erg spannend, vooral van tevoren. Ik mocht maar zes minuten doen en ik wilde én een lopend verhaal hebben én inhoudelijk sterk overkomen én heel grappig zijn.
Een vriend van mij, Milan, had geholpen met het bedenken van het stuk. Voor het optreden zelf heb ik het een aantal keer geoefend in Milan’s woonkamer met een microfoon van Guitar Hero vastgebonden aan een bezemsteel. Zijn reactie: ‘Zo, ik zou dit zelf nooit doen, wat nou als er straks helemaal niemand lacht?’.
Sowieso, als ik mensen vertelde dat ik hiermee ging beginnen was bij vrijwel iedereen de eerste reactie: ‘Ah, leuk dat je dat wil doen, maar dan ga je ook wel echt vaak op je bek’. Tot zover het vertrouwen in mij van buitenaf.

Het optreden

Dan het optreden, Stefan Pop was de MC en hij kondigde mij aan.
Je zit achterin het cafe en ik zag voor mij iedereen zo naar dat podium rennen en ik werd opeens bang dat ik echt letterlijk op mijn bek zou gaan bij het opkomen van het podium, maar gelukkig, ik kwam veilig aan op het podium. Het stand-up gedeelte ging goed, nu de comedy nog…

Mijn eerste grap: “Mijn grootste angst van tevoren was eigenlijk toch wel dat ik dacht eh, wat je echt niet wil hebben op het podium, weet je wel, dat je echt gevoel hebt dat al het bloed uit je hoofd is, hoe heet dat nou, dat je niet meer weet wat je wil zeggen, ehh …….., dat je een erectie krijgt op het podium. Ja, jullie dachten natuurlijk aan blackout, maar ik dacht, ik begin gewoon met een klein piemelgrapje, of naja, gewoon een normale maat piemelgrap, en dan heb ik de lachers al vast mee en dan kan ik daarna gewoon mijn verhaal vertellen.”

Poeh

Dit is het begin van mijn comedy carrière, en als ik eerlijk ben: Dit eerste stukje was niet echt een goed lopend verhaal, inhoudelijk laat het nog wat te wensen over en het was niet heel grappig. 

Inmiddels ben ik zowel van de eerste mail van Toomler als van het optreden bij gekomen en is mijn zelfvertrouwen weer nét iets te groot.